کاشت گسترده صنوبر در برخی پارک‌ها و بلوارهای دزفول، نمونه‌ای از انتخاب نامتناسب گونه گیاهی با اقلیم منطقه است. صنوبر درختی آب‌دوست و مناسب‌تر برای مناطق معتدل‌تر است، در حالی که دزفول با تابستان‌های بسیار گرم، تبخیر بالا و تنش روبه‌روست.

خشک‌شدن بخشی گسترده ای از این درختان نشان می‌دهد که در توسعه فضای سبز شهری، صرفاً زیبایی یا رشد سریع نباید ملاک انتخاب باشد. گونه‌های بومی و مقاوم به گرمای شدید و کم‌آبی، هم ماندگاری بیشتری دارند و هم هزینه آبیاری، نگهداری و جایگزینی درختان خشک‌شده را کاهش می‌دهند.

درخت صنوبر یا صنوبر تبریزی درخت مناطق خنک و معتدل است و حتی صنوبر فرات نیز در گرمای خوزستان دوام نمی آورد.

فضای سبز پایدار زمانی شکل می‌گیرد که انتخاب درخت، بر اساس اقلیم، منابع آب و شرایط واقعی شهر انجام شود؛ نه با الگوبرداری از شهرهایی با آب‌وهوای متفاوت.

🎬گزارش تصویری از محمد ضریحی