روشنفکر زمانه کسی است که به سوال‌های زمانه جواب می دهد. به عبارتی اینکه سوالش چیست از جوابش مهم‌تر است. برای نسل‌ ما  در دهه هفتاد مسئله دین و دنیا، سنت و مدرنیته و عدالت و آزادی بود. روشنفکران و متفکران از گرایش های مختلف به آن جواب می دادند. اما در دهه‌‌ی نود خیلی از این سوال‌ها تغییر کرده‌اند. بخش بزرگی از روشنفکران ما گویی در همان سالهای دهه‌ی ۷۰ فریز شده‌اند. سرگرم سوال‌هایی هستند که دیگر سوال زمانه نیست. مثال روشنش در این چند سال گذشته است که کشور درگیر تهدیدات وجودی شده است. از جنگ اقتصادی بی‌امان تا چندین جنگ و تجاوز نظامی توسط دو قدرت اتمی. اما همچنان روشنفکرانی داریم که مشغول سوال‌های ۳۰ سال پیش یا در مواردی سوال‌های دهه ۴۰ و ۵۰ هستند و انگار نه انگار کشورمان درگیر چنین تهاجم گسترده‌ای است.

یکی از استثناها در این میان دکتر عبدالکریم سروش است. سوال نسل‌ ما در دهه هفتاد دین و دنیا و نسبتش با دموکراسی بود. سروش هم برای این سوال‌ها جواب داشت، صرف نظر از اینکه هرکسی نسبتش با این جواب‌ها چه بود. همان نسل الان دل‌مشغول دفاع از کشورش در مقابل یک تهدید وجودی از طرف شرورترین نیروهای تاریخ  است. در این دوران سخت هم دکتر سروش جزو معدود روشنفکرانی بود که بیرون گود ننشست و وارد مسائل جدی و واقعی این دوران شد.