هر محله دزفول قصه‌ای دارد؛ از بافت آجری تا بازار قدیم. یادداشتی درباره پیوند معماری، حافظه جمعی و هویت شهری.

دزفول شهری است با لایه‌های پنهان تاریخ؛ شهری که هویت آن در کوچه‌های آجری، ساباط‌ها و خانه‌های قدیمی‌اش گره خورده است. هر محله دزفول، قصه‌ای جدا دارد؛ از محله‌های قدیمی دور از مرکز تا بافت تاریخی که نفس شهر در آن جریان دارد.

اما توسعه شهری شتابان، گاه این حافظه جمعی را می‌آزارد. تخریب خانه‌های قدیمی، تغییر کاربری فضاهای عمومی و فراموشی آیین‌های محله‌ای، هویت شهر را آرام‌آرام کمرنگ می‌کند. سوال این است: آیا توسعه و حافظه جمعی دو راه مخالف‌اند؟

تجربه شهرهای موفق نشان می‌دهد توسعه واقعی، توسعه‌ای است که با تاریخ شهر گفت‌وگو می‌کند؛ نه شهر موزه‌ای، نه شهر بی‌حافظه. مرمت خانه‌های تاریخی با کاربری زنده، احیای بازارهای محلی و روایت‌سازی از محله‌ها، مسیرهایی برای پیوند این دو هستند.

دزفول هنوز فرصت دارد؛ فرصتی که اگر از دست برود، نه با هیچ برج و آسمان‌خراشی جبران خواهد شد.