بعضی حرف‌ها قرار نیست حال ما را خوب کنند؛ قرار است ما را با حقیقتی روبه‌رو کنند که شاید مدت‌ها از دیدن و شنیدنش فرار کرده‌ایم.

بعضی جمله‌ها  نیز را نباید فقط شنید؛باید گذاشت کمی درون آدم بمانند، آرام ته‌نشین شوند،

و بعد از خودمان بپرسیم:

چند تصمیم زندگی‌مان واقعاً از آگاهی آمده و چندتایش فقط از ترس، عادت و وابستگیست؟

و اینکه آیا ما واقعا به قله ی  آرزوهایمان دست یافته ایم و داریم از آن لذت میبریم یا اینکه پس از فتح  بدون مکث و تامل در پی فتح آرزوی دیگری هستیم!؟